Wetenschap en een VVD-woordvoerder klimaat

mei 9, 2014 § 2 reacties

De boodschap van het VN klimaatpanel IPCC is te negatief en eenzijdig. Dit beweert Remco Dijkstra (VVD) in de  Trouw van woensdag 7 mei. Dijkstra doet in zijn rol als woordvoerder Milieu & Klimaat enkele stevige uitspraken. Zijn titel wekt de verwachting dat hij spreekt op basis van kennis van zaken. Laten we zijn beweringen eens langslopen om dit te toetsen:

1. Ondanks een zestienjarige pauze in de temperatuurstijging wordt de boodschap van de IPCC steeds dramatischer
Dijkstra kopieert hier scepticus Hans Labohm en impliceert dat als de temperatuur even niet stijgt, het vreemd is dat het alarmisme blijft toenemen. Dat de temperatuur schommelt is echter bekend. Als we over een periode van 100 jaar kijken is er echter nog steeds sprake van een gemiddelde stijging. Belangrijker is waar het echt om draait: de correlatie tussen CO2 en de temperatuur. De hoeveelheid CO2  in de atmosfeer blijft zorgelijk toenemen en dat CO2 de gemiddelde temperatuur doet stijgen is men steeds zekerder van. Redenen voor toenemende zorgen.

2. Het IPCC heeft geen oog voor de positieve effecten van klimaatverandering
Dit is niet helemaal waar. In de rapporten is te lezen dat delen van Europa waaronder Nederland een milder klimaat krijgen, zonder hevige regenval. Daar staat wel tegenover dat een hogere zeespiegel meer risico en kosten tot gevolg heeft. Spanje en Noord-Afrika zullen vaker met extreme droogte kampen en andere delen van Europa krijgen wel te maken met extreme regenval. Impliceert Dijkstra dat  als enkel andere landen de dupe worden van onze hoge uitstoot, we niets hoeven te doen? Positieve gevolgen hier maken de negatieve gevolgen elders immers niet minder erg. Zelfs al zou hij deze onethische, inhumane weg willen inslaan, is het een illusie om te denken dat Nederland geen negatieve effecten zal voelen. Ook als we de zee met dure dijken buiten weten te houden, zullen we geconfronteerd worden met klimaatvluchtelingen en terrorisme.

3. IPCC is ongenuanceerd en geeft teveel informatie
U leest het goed. In één adem spreekt Dijkstra van een gebrek aan nuance bij het IPCC om vervolgens te klagen dat de samenvatting ondoorgrondelijk lang is. De lengte zou het onleesbaar maken voor zij die een waardevolle bijdrage willen leveren. Nu is het inderdaad veel leeswerk en zou een samenvatting van de samenvatting niet misstaan. Echter: juist een kort aanstekelijk stuk biedt minder ruimte voor nuances en neigt tot selectiviteit. Ook vraag ik me af hoe betrouwbaar een tegengeluid is van iemand die de IPCC-samenvatting lezen teveel werk vindt. Bij de krant kun je ook niet komen aanzetten met een negatieve boekrecensie en er vrolijk bij vermelden dat je het boek niet gelezen hebt.

Een punt dat overeind blijft in de kritiek van Dijkstra is dat er in elke presentatie van gegevens, en vooral een samenvatting, een selectie gemaakt moet worden. Deze selectie kan de gegevens bewust of onbewust kleuren. Laat Dijkstra komen met inhoudelijke punten als hij in het laatste rapport twijfelachtige selectiviteit aantreft. Met zijn laatste aantijging – tegen wetenschappers die zich op vrijwillige basis inzetten voor het IPCC – voegt hij weinig toe aan het wetenschappelijke debat waarvoor hij zegt te strijden.

Advertenties

Yale, een droom of een illusie?

mei 7, 2014 § Een reactie plaatsen

Ralien Bekkers wil naar Yale en dat zal velen niet ontgaan zijn. Ze is een crowdfunding project gestart om een twee jarige master Duurzaamheid aan Yale te bekostigen. In totaal kost dit 100.000 dollar en ze mist nog 40.000 dollar. Ze wil zich inzetten voor een duurzame wereld. Uit de steunbetuigingen blijkt dat niet alleen tantes maar ook prominenten als Herman Wijffels haar deze kans gunnen. Begrijpelijke steunbetuigingen voor een meid die haar dromen najaagt. De kanttekening die ik bij dit verhaal wil plaatsen gaat niet mee in die aanstekelijkheid en is misschien iets minder populair.

Ralien’s verhaal heeft veel weg van de verwezenlijking van de Amerikaanse droom. Met de Amerikaanse droom is het een en ander aan de hand. Kortgezegd houdt die droom de belofte in dat iedereen die er hard voor werkt zakelijk succesvol kan zijn. Je bent zelf verantwoordelijk voor je succes, maar daarmee ook je falen. Als we meerdere factoren in overweging nemen dan wordt het snel duidelijk dat de Amerikaanse droom niet langer reëel is. Als de sociaal economische achterstand waarin iemand geboren wordt groot genoeg is, dan is de kans op een goede studie klein. Als die studie 100.000 dollar kost dan is deze nagenoeg onhaalbaar. De instituties die toegang bieden tot succes zijn dan voor de happy few en een grote meerderheid heeft dan niet enkel zichzelf te danken als ze falen. De achtergrond van de studentenpopulatie op Yale is dan ook geen verrassing: de grote meerderheid komt uit de extreem hogere inkomensklasse.

Dat Raliens’ verhaal overeenkomsten toont met de illusie van de Amerikaanse droom is op zichzelf geen aanleiding tot ongemak. Als ze enkel iemand zou zijn die haar dromen najaagt en daar hard voor werkt, dan is het een mooi verhaal dat als voorbeeld dient en mensen kan inspireren. Maar met het feit dat deze droom een studie aan Yale betreft, krijgt de droom niet alleen letterlijk vaste voet op Amerikaanse bodem, maar wordt het ook een onderdeel van de illusie van de Amerikaanse droom. Ralien zal Yale waarschijnlijk wel halen. Waar het om gaat is dat er voor elk succesverhaal een veelvoud aan jongeren is die de sociaal economische barrière niet weten te slechten. Dit is de onprettige realiteit van het Amerikaanse onderwijssysteem – dat nog het meest op een klassensysteem lijkt – waarvoor we de ogen niet moeten sluiten.
 
Voor jou zelf – Ralien – wil ik met deze achtergrond niet je ambitie temperen. Wellicht kan het wel voorkomen dat jij onbedoeld symbool komt te staan voor de Amerikaanse droom, waardoor mensen blind blijven voor de grote ongelijkheid. Ook denk ik dat hier vragen zijn die je niet zoals op je website af kunt doen met “het onderwijssysteem in de VS werkt heel anders” of “studenten uit arme gezinnen hoeven geen collegegeld te betalen”. Als toekomstige duurzame leider zul je ook sociale vraagstukken serieus moeten nemen. Onder het concept duurzaamheid betrekt men steeds vaker sociale factoren zoals inkomensongelijkheid. Dit brede concept van duurzaamheid en instituties zoals Yale die inkomensongelijkheid in stand houden lijken haaks op elkaar te staan. Is Yale een onderdeel van de oplossing of het het probleem? Ook als we enkel klimaatbeleid nemen spelen er relevante sociale vragen zoals de correlatie tussen het opleidingsniveau, de bevolkingsgroei en het klimaat. Interessante vragen voor tijdens een opleiding aan Yale. Tot slot ben ik benieuwd of Yale echt kwalitatief de beste Universiteit is. Veel geld betaal je voor de beste en productieve professors, maar hebben deze ook daadwerkelijk tijd voor begeleiding? Veel Yale alumni krijgen een goede baan, maar is dat vanwege de opleiding of omdat ze betalen voor toegang tot het beste netwerk? Als je inderdaad aan Yale gaat studeren, kun jij dit zelf het beste beoordelen en vergelijken met je ervaring aan de Universiteit van Amsterdam. In dat geval ben ik benieuwd naar je bevindingen en de antwoorden op al deze vragen.

Orgaandonatie: het beleid moet echt anders

oktober 25, 2012 § Een reactie plaatsen

Het orgaandonatiebeleid moet echt anders. Het is een gevoelig onderwerp. Je lichaam is je heiligdom. Niet iedereen denkt graag over de dood na. Daar staat tegenover dat mensen nog liever willen blijven leven. Laten we het er daarom toch even over hebben.

Omdat we nauwelijks bij orgaandonatie stil staan, lijkt het niet zo een probleem. Toch sterft er bijna elke dag wel een Nederlander, bij gebrek aan een donor. Een onbekende, iemand uit uw straat of misschien ligt u ooit zelf in die positie. Het is dus een serieus onderwerp, met een serieus probleem: te weinig donoren. Het probleem is niet dat heel veel mensen geen donor willen zijn. Als velen aangeven geen donor te willen zijn, dan is dat een keuze die je moet respecteren. Het probleem is dat er minder donoren zijn dan mogelijk is, omdat mensen gemakzuchtig zijn en massaal geen keuze maken. Ik herken dit. Lang vermoedde ik dat ik best donor zou willen zijn, maar ik vond het toch wat eng. Kom je er niet verminkt uit te zien, zullen ze me niet sneller laten overlijden, dat soort spookbeelden. Dus maakte ik geen keuze.

Maar mensen aanzetten deze keuze nu wel te maken is niet het doel van deze brief. Het zou goed bedoeld zijn, maar weinig bereiken. Wat ik wil is dat we het beleid veranderen zodat mensen actief een keuze moeten maken, zodat levens gered worden. Want hoeveel leed ook met dit onderwerp verbonden is, het is voornamelijk een beleidskwestie. De Nederlandse overheid heeft gekozen voor een passief beleid: kies je niet dan ben je geen donor. Dit leidt tot weinig donoren (ten voordele van mensen die het donorschap onjuist vinden). Andere landen hebben het opt-out systeem: kies je niet dan ben je automatisch donor. Dat leidt tot veel donoren (ten voordele van mensen die het donorschap juist vinden). Dat het echt zo simpel werkt kun je aan de grafiek hiernaast zien. Het laat het percentage van de bevolking zien die donor is. U mag raden welk land een opt-in of een opt-out beleid hanteert. Door veel initiatieven en moeite scoort Nederland iets hoger dan andere opt-in landen.

Daarom moet het orgaanbeleid in Nederland echt verandert worden, waarbij mensen op zijn minst een keuze moeten maken. Wat valt er te verliezen? Alleen de wens van mensen die echt, écht geen keuze willen maken wordt geschonden. De afweging is dan welke wens zwaarder weegt: de wens om geen keuze te maken, of de wens om te leven? Ik willig liever de laatste wens in.

Hartelijke groet,

@GuidoBik

Klein onderzoek: waarom zegt u nee tegen Europa?

juni 5, 2012 § 6 reacties

Ik ga mijn blog Open Brief aan het Geweten even ‘misbruiken’ en inzetten voor een klein onderzoek. Ik ben namelijk nieuwsgierig wat mensen exact bedoelen en motiveert wanneer ze nee zeggen tegen Europa.

Daarom stel ik u de vraag: waarom zegt u nee tegen Europa? Beschrijf bondig, in maximaal tien regels, waar u exact nee tegen zegt en wat u daartoe motiveert (let op: te lange reacties lopen de kans om verwijderd te worden).

Deze vraag is erg vaag geformuleerd, maar dat is opzettelijk zo: Het openbare debat wordt vaak in een voor en tegen Europa kamp ingedeeld. Met dit onderzoek wil ik blootleggen wat de voornaamste beweegredenen van het nee-kamp zijn. Door de vraag vaag te houden duw ik mensen niet alvast een hokje in. Waarom focus ik mij alleen op het nee-kamp? Omdat ik zelf deels in het ja-kamp zit en die positie helder is voor me, juist de onbekendere beweegredenen van het nee-kamp boeien me. Claimen onafhankelijk te zijn kan ik dan ook niet, maar wel dat ik mijn best doe om onafhankelijk te zijn.

De reacties zal ik bundelen in een analyse: is er een gemene deler of zijn het uiteenlopende motivaties? Over de beweegredenen zal ik mijn opinie geven: zijn ze gebaseerd op een reëel beeld of irreële onderbuikgevoelens en kan het nee-kamp een perspectief op een betere toekomst bieden? Ik kijk uit naar uw reactie!

Vriendelijke groet,
Guido Bik

De war on drugs en legale wietteelt

mei 13, 2012 § Een reactie plaatsen

Veel idealen hebben we voor gestreden en gewonnen. We kennen nu een algemeen kiesrecht; homo’s worden gelijk behandeld en er wordt gepoogd om prostitutie te reguleren. Maar laten we niet onderschatten hoe onkenbaar dom de mensheid in dit laatste is geweest en is. Al sinds het jaar nul is prostitutie een onderdeel van het leven en zelfs nu proberen mensen nog om de legalisatie terug te draaien.

De war on drugs is even hardnekkig en mensen zullen hier later met onbegrip op terug kijken. Illegale drugs faciliteert criminelen. De onzichtbare slachtoffers zijn lastig te tellen, maar de slachtpartijen in Mexico zijn een zichtbaar dieptepunt. Alleen in 2011 zijn er daar 13.000 mensen gestorven in de war on drugs. Dat is slechts in 1 jaar en in 1 land. Om mensen tegen zichzelf te beschermen worden duizenden mensen geslachtofferd: hoera voor het vertrouwen in de mens. Mensen maken natuurlijk slechte beslissingen, alleen dat doen mensen nu ook al, geen enkele war on drugs heeft de beschikbaarheid van drugs namelijk langdurig teruggebracht. Welke reden houden we dan over? Oh ja, we willen verslaving voorkomen, alleen, er zijn geen aanwijzingen dat illegale drugs minder verslaafden maakt dan legale drugs. Haalt u zich even alle drugscriminaliteit gerelateerde krantenkoppen voor de geest en tel daar honderdduizenden slachtoffers in Zuid-Amerika en de rest van de wereld bij op en stel uzelf dan de vraag: in welke wereld zou ik veiliger zijn, in welke wereld zou er minder lijden zijn. De wereld waar drugs illegaal is, of de wereld waar drugs legaal is?

Nederland is een aardig voorbeeld: softdrugsgebruik is gelegaliseerd, terwijl Nederlanders niet meer wiet roken dan elders. Helaas zijn we in Nederland op zijn minst nog half achterlijk. Wietteelt is nog illegaal; het bekende achterdeur probleem van legale verkoop door coffeeshops terwijl ze geforceerd worden illegaal in te kopen. Als gevolg is Nederwietteelt van hobbyisten naar criminelen verschoven. Zo staan we ook in Nederland toe dat de criminaliteit onnodig toeneemt, terwijl de politie kostbare tijd verspilt met het oppakken van telers die een legaal product kweken en er regelmatig slachtoffers vallen. Legale teelt neemt niet alleen de criminaliteit daaromtrent weg. Het voordeel is dubbelop: vrijgekomen politietijd kan gebruikt kan worden voor werkelijke misdaad.

Durft er een politieke partij in Nederland zijn nek uit te steken voor legale wietteelt? Er zijn partijen zoals GroenLinks, D66, SP en de PvdA die voor gereguleerde wietteelt zijn. Maar hebben dit geen van alleen onderwerp van de verkiezingen gemaakt de laatste jaren. Laat ze dit naar voren brengen, breng het luid en duidelijk naar voren in de 2e kamer verkiezingen van 2012! Crisis? Ik ben wel crisismoe ondertussen. Tijd om opnieuw te strijden voor idealen, er zijn er nog genoeg over. Bent u voor regulering van de wietteelt? De VVD, CDA en PVV zijn in elk geval tegen, blijkbaar is de VVD ook weer niet zo erg voor eigen verantwoordelijkheid. Als u voor regulering bent dan zijn dit dus niet uw partijen.

De emotie achter mislukking Catshuisoverleg

april 21, 2012 § Een reactie plaatsen

Ik kom net thuis van het voetbal. Tot mijn ontzetting lees ik op twitter dat het Catshuis overleg mislukt is, de coalitie is gevallen.

Misschien spelen de paar biertjes mee, maar ik ben een beetje emotioneel. Ik weet niet of vandaag een zegen of een vloek is voor Nederland. Het is nog niet zeker of het kabinet gevallen is, wel zeker is dat de onzekere tijden nog even voortduren en dat de verkiezingen niet lang meer weg zijn. Ondertussen hoor ik Emile Roemer (fractievoorzitter van de SP) op de radio: een kabinetscrisis in crisistijd geeft hem een dubbel gevoel. Noem me een pessimist, maar ik geloof het niet. Volgens mij doen de poppetjes in zijn hoofd ondertussen vreugdespongetjes. Jolande Sap van Groenlinks doet niet eens een poging om subtiel te zijn, zij is verheugd dat er nieuwe verkiezingen komen. “Verheugd”, de onzekerheid duurt voort, een verlaging van de tripple-A rating ligt om de hoek, kwanta costa 4 miljard per jaar, en Jolande Sap is verheugd.

Dit is geen tijd om verheugd te zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen fan van dit kabinet. Een VVD die als overheid het publiekelijk belang zou moeten dienen en roept: “U moet het vooral zelf doen”? Verder van een politieke ideologie kan ik niet afstaan. Meestal stem ik Groenlinks. Alleen dat woord verheugd, hoe vaker ik het herhaal hoe stuitender het wordt. Niet dat zulke uitspraken vreemd zijn, de gehele oppositie is natuurlijk verheugd en Samsom roept ondertussen populistisch dat het allemaal te verwachten was, van zo een instabiel kabinet. Wilders blinkt uit in geschiedvervalsing: de drie procent begrotingeis was het obstakel en dus is het de schuld van Brussel (dat verre Europa dat zo makkelijk de schuld toe te schuiven is). Hopelijk herinneren enkele kiezers zich dat het Nederland en Duitsland zijn die de drie procent eis bepleit hebben. Maar ach, oprechtheid is al langer geen politieke vereiste meer.

Het hangt erg af van de plannen die uit het Catshuisoverleg gekomen waren, of mijn bedroefdheid gerechtvaardigd is. Wat die waren is niet helemaal duidelijk, maar dat de hypotheekrenteaftrek aangepakt zou worden lag wel op de tafel. Dat is één van die hervormingen waar Nederland echt niet langer op kan wachten. Daarom die emotie, wie zal zeggen hoelang het nu duurt eer de nodige hervormingen worden doorgevoerd. Heb ik dan misschien nog een positieve eindnoot? Nee, daar pas ik even voor. Voorlopig overheerst de bedroefdheid. De oppositie mag dan misschien verheugd zijn, misschien ikzelf over enige tijd ook. Maar voorlopig duurt de stilstand en onzekerheid voort. Vandaag zijn we allemaal verliezers.

Vriendelijke groet,

Guido Bik
@Guidobik

Onze democratie is aan het vergaan

maart 4, 2012 § 5 reacties

Beste Burger,

Wilt u alstublieft uw verantwoordelijk nemen.

U kunt zeuren over de politici, maar u kiest ze zelf. Is er een gebrek aan goede politici om uit te kiezen? Ga dan zelf de politiek in. Mist u inhoud in Den Haag? Vraag u dan af waarom er überhaupt inhoud nodig is, als u niet de moeite neemt een partijprogramma door te lezen.

Dames en heren, de democratie brokkelt recht voor onze neus af en dat is onze eigen schuld. Onze medeburgers in de media praten met pracht en praal over het politieke spel: hoe goed een moeilijke vraag gepareerd wordt, alsof het een bokswedstrijd betreft. Een spel waarin de waarheid verdraaien en niet de waarheid zelf de hoogste kunst is. Televisie waar we kritiekloos op inschakelen en nieuwsberichten die we selecteren op sensatiegehalte.

Politici boren elkaar de grond in om de gunst van de kiezer. Jaar en dag stellen zij het partijbelang al voor het algemene belang en niemand die dat een gekke praktijk vindt. Wat wil de kiezer vragen ze zich af, vertel het ons lieve kiezer zodat wij het u kunnen beloven! De gunst van de kiezer, die onderhand niet meer weet welke belofte nog iets waard is. De kiezer, tevergeefs wachtend op goed advies.

Doet dit u de moed in de schoenen zakken? Dan bent u hoofdverantwoordelijk voor de teloorgang van de democratie. Als mensen van goede wil het vertrouwen verliezen, wie redt onze democratie dan? U kunt praten u kunt roepen, houdt u niet stil; teruggetrokken in uw individuele wil. Sluit u aan bij een politieke partij, organiseer uw zelf en trek u niet terug, er is zoveel te doen. Begin om niet langer te roepen wat uw rechten zijn, maar vraag uzelf af wat uw burgerlijke plichten zijn. Verlies niet het vertrouwen in de democratie, hoe kunt u in godsnaam uzelf wantrouwen?  Burgers ontwaak uit uw sluimer, onze democratie is aan het vergaan.

Vriendelijke groet,

Een medeburger

%d bloggers liken dit: