De emotie achter mislukking Catshuisoverleg

april 21, 2012 § Een reactie plaatsen

Ik kom net thuis van het voetbal. Tot mijn ontzetting lees ik op twitter dat het Catshuis overleg mislukt is, de coalitie is gevallen.

Misschien spelen de paar biertjes mee, maar ik ben een beetje emotioneel. Ik weet niet of vandaag een zegen of een vloek is voor Nederland. Het is nog niet zeker of het kabinet gevallen is, wel zeker is dat de onzekere tijden nog even voortduren en dat de verkiezingen niet lang meer weg zijn. Ondertussen hoor ik Emile Roemer (fractievoorzitter van de SP) op de radio: een kabinetscrisis in crisistijd geeft hem een dubbel gevoel. Noem me een pessimist, maar ik geloof het niet. Volgens mij doen de poppetjes in zijn hoofd ondertussen vreugdespongetjes. Jolande Sap van Groenlinks doet niet eens een poging om subtiel te zijn, zij is verheugd dat er nieuwe verkiezingen komen. “Verheugd”, de onzekerheid duurt voort, een verlaging van de tripple-A rating ligt om de hoek, kwanta costa 4 miljard per jaar, en Jolande Sap is verheugd.

Dit is geen tijd om verheugd te zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen fan van dit kabinet. Een VVD die als overheid het publiekelijk belang zou moeten dienen en roept: “U moet het vooral zelf doen”? Verder van een politieke ideologie kan ik niet afstaan. Meestal stem ik Groenlinks. Alleen dat woord verheugd, hoe vaker ik het herhaal hoe stuitender het wordt. Niet dat zulke uitspraken vreemd zijn, de gehele oppositie is natuurlijk verheugd en Samsom roept ondertussen populistisch dat het allemaal te verwachten was, van zo een instabiel kabinet. Wilders blinkt uit in geschiedvervalsing: de drie procent begrotingeis was het obstakel en dus is het de schuld van Brussel (dat verre Europa dat zo makkelijk de schuld toe te schuiven is). Hopelijk herinneren enkele kiezers zich dat het Nederland en Duitsland zijn die de drie procent eis bepleit hebben. Maar ach, oprechtheid is al langer geen politieke vereiste meer.

Het hangt erg af van de plannen die uit het Catshuisoverleg gekomen waren, of mijn bedroefdheid gerechtvaardigd is. Wat die waren is niet helemaal duidelijk, maar dat de hypotheekrenteaftrek aangepakt zou worden lag wel op de tafel. Dat is één van die hervormingen waar Nederland echt niet langer op kan wachten. Daarom die emotie, wie zal zeggen hoelang het nu duurt eer de nodige hervormingen worden doorgevoerd. Heb ik dan misschien nog een positieve eindnoot? Nee, daar pas ik even voor. Voorlopig overheerst de bedroefdheid. De oppositie mag dan misschien verheugd zijn, misschien ikzelf over enige tijd ook. Maar voorlopig duurt de stilstand en onzekerheid voort. Vandaag zijn we allemaal verliezers.

Vriendelijke groet,

Guido Bik
@Guidobik

Advertenties

Waar ben ik?

Je ziet het archief van april, 2012 om Open Brief aan het Geweten.

%d bloggers liken dit: