Wetenschap en een VVD-woordvoerder klimaat

mei 9, 2014 § 2 reacties

De boodschap van het VN klimaatpanel IPCC is te negatief en eenzijdig. Dit beweert Remco Dijkstra (VVD) in de  Trouw van woensdag 7 mei. Dijkstra doet in zijn rol als woordvoerder Milieu & Klimaat enkele stevige uitspraken. Zijn titel wekt de verwachting dat hij spreekt op basis van kennis van zaken. Laten we zijn beweringen eens langslopen om dit te toetsen:

1. Ondanks een zestienjarige pauze in de temperatuurstijging wordt de boodschap van de IPCC steeds dramatischer
Dijkstra kopieert hier scepticus Hans Labohm en impliceert dat als de temperatuur even niet stijgt, het vreemd is dat het alarmisme blijft toenemen. Dat de temperatuur schommelt is echter bekend. Als we over een periode van 100 jaar kijken is er echter nog steeds sprake van een gemiddelde stijging. Belangrijker is waar het echt om draait: de correlatie tussen CO2 en de temperatuur. De hoeveelheid CO2  in de atmosfeer blijft zorgelijk toenemen en dat CO2 de gemiddelde temperatuur doet stijgen is men steeds zekerder van. Redenen voor toenemende zorgen.

2. Het IPCC heeft geen oog voor de positieve effecten van klimaatverandering
Dit is niet helemaal waar. In de rapporten is te lezen dat delen van Europa waaronder Nederland een milder klimaat krijgen, zonder hevige regenval. Daar staat wel tegenover dat een hogere zeespiegel meer risico en kosten tot gevolg heeft. Spanje en Noord-Afrika zullen vaker met extreme droogte kampen en andere delen van Europa krijgen wel te maken met extreme regenval. Impliceert Dijkstra dat  als enkel andere landen de dupe worden van onze hoge uitstoot, we niets hoeven te doen? Positieve gevolgen hier maken de negatieve gevolgen elders immers niet minder erg. Zelfs al zou hij deze onethische, inhumane weg willen inslaan, is het een illusie om te denken dat Nederland geen negatieve effecten zal voelen. Ook als we de zee met dure dijken buiten weten te houden, zullen we geconfronteerd worden met klimaatvluchtelingen en terrorisme.

3. IPCC is ongenuanceerd en geeft teveel informatie
U leest het goed. In één adem spreekt Dijkstra van een gebrek aan nuance bij het IPCC om vervolgens te klagen dat de samenvatting ondoorgrondelijk lang is. De lengte zou het onleesbaar maken voor zij die een waardevolle bijdrage willen leveren. Nu is het inderdaad veel leeswerk en zou een samenvatting van de samenvatting niet misstaan. Echter: juist een kort aanstekelijk stuk biedt minder ruimte voor nuances en neigt tot selectiviteit. Ook vraag ik me af hoe betrouwbaar een tegengeluid is van iemand die de IPCC-samenvatting lezen teveel werk vindt. Bij de krant kun je ook niet komen aanzetten met een negatieve boekrecensie en er vrolijk bij vermelden dat je het boek niet gelezen hebt.

Een punt dat overeind blijft in de kritiek van Dijkstra is dat er in elke presentatie van gegevens, en vooral een samenvatting, een selectie gemaakt moet worden. Deze selectie kan de gegevens bewust of onbewust kleuren. Laat Dijkstra komen met inhoudelijke punten als hij in het laatste rapport twijfelachtige selectiviteit aantreft. Met zijn laatste aantijging – tegen wetenschappers die zich op vrijwillige basis inzetten voor het IPCC – voegt hij weinig toe aan het wetenschappelijke debat waarvoor hij zegt te strijden.

Yale, een droom of een illusie?

mei 7, 2014 § Een reactie plaatsen

Ralien Bekkers wil naar Yale en dat zal velen niet ontgaan zijn. Ze is een crowdfunding project gestart om een twee jarige master Duurzaamheid aan Yale te bekostigen. In totaal kost dit 100.000 dollar en ze mist nog 40.000 dollar. Ze wil zich inzetten voor een duurzame wereld. Uit de steunbetuigingen blijkt dat niet alleen tantes maar ook prominenten als Herman Wijffels haar deze kans gunnen. Begrijpelijke steunbetuigingen voor een meid die haar dromen najaagt. De kanttekening die ik bij dit verhaal wil plaatsen gaat niet mee in die aanstekelijkheid en is misschien iets minder populair.

Ralien’s verhaal heeft veel weg van de verwezenlijking van de Amerikaanse droom. Met de Amerikaanse droom is het een en ander aan de hand. Kortgezegd houdt die droom de belofte in dat iedereen die er hard voor werkt zakelijk succesvol kan zijn. Je bent zelf verantwoordelijk voor je succes, maar daarmee ook je falen. Als we meerdere factoren in overweging nemen dan wordt het snel duidelijk dat de Amerikaanse droom niet langer reëel is. Als de sociaal economische achterstand waarin iemand geboren wordt groot genoeg is, dan is de kans op een goede studie klein. Als die studie 100.000 dollar kost dan is deze nagenoeg onhaalbaar. De instituties die toegang bieden tot succes zijn dan voor de happy few en een grote meerderheid heeft dan niet enkel zichzelf te danken als ze falen. De achtergrond van de studentenpopulatie op Yale is dan ook geen verrassing: de grote meerderheid komt uit de extreem hogere inkomensklasse.

Dat Raliens’ verhaal overeenkomsten toont met de illusie van de Amerikaanse droom is op zichzelf geen aanleiding tot ongemak. Als ze enkel iemand zou zijn die haar dromen najaagt en daar hard voor werkt, dan is het een mooi verhaal dat als voorbeeld dient en mensen kan inspireren. Maar met het feit dat deze droom een studie aan Yale betreft, krijgt de droom niet alleen letterlijk vaste voet op Amerikaanse bodem, maar wordt het ook een onderdeel van de illusie van de Amerikaanse droom. Ralien zal Yale waarschijnlijk wel halen. Waar het om gaat is dat er voor elk succesverhaal een veelvoud aan jongeren is die de sociaal economische barrière niet weten te slechten. Dit is de onprettige realiteit van het Amerikaanse onderwijssysteem – dat nog het meest op een klassensysteem lijkt – waarvoor we de ogen niet moeten sluiten.
 
Voor jou zelf – Ralien – wil ik met deze achtergrond niet je ambitie temperen. Wellicht kan het wel voorkomen dat jij onbedoeld symbool komt te staan voor de Amerikaanse droom, waardoor mensen blind blijven voor de grote ongelijkheid. Ook denk ik dat hier vragen zijn die je niet zoals op je website af kunt doen met “het onderwijssysteem in de VS werkt heel anders” of “studenten uit arme gezinnen hoeven geen collegegeld te betalen”. Als toekomstige duurzame leider zul je ook sociale vraagstukken serieus moeten nemen. Onder het concept duurzaamheid betrekt men steeds vaker sociale factoren zoals inkomensongelijkheid. Dit brede concept van duurzaamheid en instituties zoals Yale die inkomensongelijkheid in stand houden lijken haaks op elkaar te staan. Is Yale een onderdeel van de oplossing of het het probleem? Ook als we enkel klimaatbeleid nemen spelen er relevante sociale vragen zoals de correlatie tussen het opleidingsniveau, de bevolkingsgroei en het klimaat. Interessante vragen voor tijdens een opleiding aan Yale. Tot slot ben ik benieuwd of Yale echt kwalitatief de beste Universiteit is. Veel geld betaal je voor de beste en productieve professors, maar hebben deze ook daadwerkelijk tijd voor begeleiding? Veel Yale alumni krijgen een goede baan, maar is dat vanwege de opleiding of omdat ze betalen voor toegang tot het beste netwerk? Als je inderdaad aan Yale gaat studeren, kun jij dit zelf het beste beoordelen en vergelijken met je ervaring aan de Universiteit van Amsterdam. In dat geval ben ik benieuwd naar je bevindingen en de antwoorden op al deze vragen.

Waar ben ik?

Je bekijkt nu de Uncategorized categorie van Open Brief aan het Geweten.

%d bloggers liken dit: